biscuit schreef:
TakkU schreef:
hardaddict schreef:
Wat is vinyl??
Een grammofoonplaat is een platte ronde schijf waarbij aan beide kanten (zelden aan een kant) een spiraalvormige groef is geperst die van de rand naar dichtbij het midden loopt en waarin geluidsinformatie is opgenomen in de vorm van kleine horizontale (vroeger verticale, en thans bij stereo horizontale én verticale) afwijkingen. Deze uitslagen naar links en rechts kunnen met een naald op de ronddraaiende plaat worden afgetast en hoorbaar worden gemaakt. Om te zorgen dat een plaat op de juiste wijze op een speler gelegd wordt, wordt er een gaatje exact in het midden van een plaat gemaakt.
Het centrale deel van de grammofoonplaat bevat het label, waarop de inhoudsopgave wordt aangegeven.
Voor de uitvinding van de cd was de grammofoonplaat het populairste geluidsmedium. Tegenwoordig worden ze niet veel meer gemaakt, doch in discotheken worden grammofoonplaten soms nog gebruikt. Voor diskjockeys is het een voordeel dat een plaat direct te manipuleren is. Veel moderne dansmuziek, maar ook Rock en Metal muziek worden behalve op cd ook als grammofoonplaat uitgebracht, soms zelfs uitsluitend op vinyl.
De grammofoonplaat werd ontwikkeld door Emile Berliner (1858-1929). Voordien werd gebruikgemaakt van cilinders (wasrollen) als geluidsdragers.
Onder sarcasme (uit het Grieks: σαρκάζω (sarkádzoo) = ergens vlees [sarx] vanaf scheuren) wordt bijtende spot verstaan.
Deze stijlfiguur is scherp en agressief van aard: er ligt altijd een aanval in besloten op een persoon, toestand of uitlating. Weliswaar kan sarcasme daardoor als een vorm van humor worden gezien, maar tegelijkertijd vormt het een aanval. Vele boutades bedienen zich van sarcasme.
Voorbeelden van sarcasme zijn te vinden in de Ideën van Multatuli. In een strijd met de Arnhemsche Courant schreef hij (Idee 999):
het is treffend de homogeniteit optemerken tusschen de redactie van zoo'n blad, en de onbekende schryvers van ingezonden stukken!
Het is aan de lezer het daar al dan niet mee eens te zijn, maar Multatuli's spottend standpunt is duidelijk: lezers zijn het opvallend met hun krant eens; wellicht kiezen zij wel juist een krant uit omdát die hun standpunten bevestigt.
In een ander Idee (992) verweert hij zich tegen een recensent die van zijn Vorstenschool had geschreven: "[de personages] kunnen fraaie en ware zaken zeggen maar ze boeien ons zeer weinig". Daarop luidt Multatuli's sarcastische weerwoord:
Om alzoo onzen prins-recensent te boeien, schynt men geen "ware of fraaie" zaken te moeten zeggen.