|
Een stukje Kardinge, Groningen, 31 Augustus op 1 September 1996 (ik was toen 17 jaar):
(edit: klopt niet, was 29 op 30 Juni 1996)
Deze keer gingen we met z'n tweeën, daar kwamen wel mensen die we kenden. Voornamelijk gingen we onze eigen weg, maar we besloten op een gegeven moment voor de tunnel of terror af te spreken. Die zat aan het einde van een zijhalletje ergens, en werd zo genoemd vanwege constante stoboscooplichten en onafgebroken muziek. Aan het begin van dat halletje ging er een trap naar boven, naar een old school zaaltje. Ik was nieuwsgierig en eerder daar, en ben toen eerst naar de ingang van de tunnel of terror gelopen. Het was net zo breed als het halletje, maar had nog wel wat diepte. Ik liep een stukje naar binnen en zag ineens links van mij in de hoek een rasechte rasta daar staan, en die had een dikke glimlach met een beetje vooruitstekende boventanden, deed z'n handen de lucht in en was aan het schoppen met z'n benen. Verassend.
Eerst weer terug gegaan richting het old school zaaltje. Daar kwam ik een bekende tegen die blijkbaar z'n hele volle sporttas mee naar binnen had gekregen. Die bekende had ik leren kennen in een dorp een paar maanden eerder. Hij had mij uitgelegd waarom hij die tas bij zich had, maar kan het me niet duidelijk herinneren. Na een korte babbel liep hij richting de tunnel of terror en ging ik naar boven. Daar kwam ik een andere bekende uit hetzeflde dorp tegen, een oudere meid van (toen) 23. Na een tweede vlotte babbel en een korte introductie van haar vriend, ging ik weer naar beneden en besloot ergens in het midden van dat halletje te wachten, tegen de muur.
Komt er iemand uit de tunnel of terror gelopen en ik voelde dat hij mijn kant op keek. Ongeveer een kop kleiner, maar een stevige bouw. Met elke stap dat ie dichterbij kwam begon hij steeds strakker en bozer naar mij te kijken. Hij liep voor mij langs en bleef kijken, en ik ook. Vervolgens draait hij zijn lijf met zijn hoofd mee en komt mijn kant op, en ik zette mij van de muur af en ging zijn kant op. Voordat we het doorhadden stonden we onze voorhoofden keihard tegen elkaar aan te duwen, en maar boos kijken. Wat hij niet wist, is dat dit een spelletje van mij en een kameraadje jaren eerder was.
Deze situatie was ongeveer hetzelfde. Hij had de sterkere nek, maar ik zette mijn schouderbladen in mijn eigen nek en onder mijn achterhoofd voor extra duwkracht. Ook hij besloot het hierdoor maar op te geven en wreef even wat over z'n voorhoofd daarna. Hij stak z'n hand uit en ik dacht gelijk aan de gabber groet, maar zijn versie bleek iets anders te zijn. Tussen de 1e en 2e beweging van de groet, van de hand naar om de duim, deed hij zijn hand schuin omhoog. Dit vond ik maar niks, liet los en schudde nee. Hij keek ondertussen weer boos, maar ik schudde nog een keer nee. Nog even boos kijkend liep hij weg.
Enkele gabbers van mij waren van buitenlandse afkomst of hun ouders in ieder geval (edit: waren echte gabbers en gingen naar feesten), en mijn neefje en nichtje zijn ook half moluks. Plus mijn vader had ooit een creools-surinaamse vriendin, nadat mijn moeder bij hem was weggegaan, en die heeft een dochter waar ik goed mee op kon schieten. Ik was niet in voor zo'n groet. Binnen een paar minuten kwam degene met wie ik had afgesproken eraan gelopen. Ik vertelde het stukje van net en hij keek mij verbaasd aan.
Maar goed, wij de tunnel of terror in, helemaal naar achteren in het hoekje tegen de muur, wat het verlengde was van de muur waar ik eerder ook tegenaan stond. De bekende met de sporttas was blijkbaar al weer vertrokken. Die tunnel maakte zijn naam enigzins waar, met stroboscopen die oneindig bleven knipperen. Mijn kameraad vroeg aan mij hetzelfde te proberen als wat hij deed, namelijk focussen op de muur en dan naar voren en achteren bewegen. Door die stroboscopen kreeg dit een beetje een desoriënterend effect, omdat het beeld steeds versprong.
Ineens zei mijn kameraad even naar rechts te kijken. Tot mijn verbazing waren een heleboel mensen, die ook langs de muur stonden (edit: en ook bijna allemaal richting de muur keken, op enkelen helemaal verderop na), allemaal omgevallen, tot wel bijna de driekwart lengte van dat zaaltje. We keken elkaar aan en vroegen ons af of zij ook hetzelfde hadden geprobeerd. Na toch een beetje lachen gingen wij maar weer naar de grote zaal.
Dit was denk ik hooguit, een kwartier ongeveer, uit een nacht die verder niet heel veel andere bijzonderheden had. Toch wel een aantal wtf momentjes zo vlak achter elkaar aan.
|
Geplaatst op 28 apr 2025 14:24 
. Ook weer opnieuw gestart met verzamelen inmiddels. Die Illustration rare kaarten zijn net kunst 
