Een manier waarop mensen die er niets mee te maken hebben niet onnodig betrokken raken?stefan_helmond wrote:Noem eens een manier om zelfmoord te plegen zonder er mensen mee 'lastig' te vallen.
Natuurlijk dat snap ik ook wel. Het ging me er meer om dat als een familielid of goeie vriend(in) zelfmoord pleegt het voor het verdriet niet veel uitmaakt of je nou onder de trein springt of jezelf ophangt. Sowieso het idee je door een trein aan stukken te laten rijden.Steffnov wrote:Verdriet door het verlies zal er altijd zijn. Leed door de methode is te voorkomen.sandervanbruggen wrote:Die is er niet. Er zijn altijd mensen die je achterlaat en meestal word je ook wel door iemand gevonden.stefan_helmond wrote:Noem eens een manier om zelfmoord te plegen zonder er mensen mee 'lastig' te vallen.
Dit kan met Stikstof(mits half vloeibaar), koolmonoxide, koolstofdioxide, of koolstofgas.Lenny wrote:Die vader van mijn verhaal heeft iets genomen waardoor hij binnen no-time bewusteloos raakte. Soort van gas. Hij is met zijn auto naar het bos gereden en heeft het daar gedaan.
lol
Het verbaast mij eigenlijk helemaal niks. Het aantal valt mij zelfs nog mee. Gedurende hun hele leven krijgt ongeveer 50% te maken met een psychische stoornis waarbij de meeste stoornissen zich ontwikkelen gedurende de adolescentie. Dit kan variëren van een 'simpele' depressie, tot schizofrenie, tot borderline, tot OCD, noem maar op. Ik citeer even uit mijn studieboek: "Meer dan 90 procent van de mensen die suïcide pleegt, had waarschijnlijk een psychologische stoornis. De diagnose wordt vaak pas na de suïcide gesteld. Door psychologische autopsie, ofwel door gesprekken met de nabestaanden en dagboekverslagen, wordt het psychologisch verleden in kaart gebracht." Als je alleen al kijkt naar de borderline persoonlijkheidsstoornis onderneemt 75% van de patiënten (=mensen met de diagnose) een zelfmoordpoging, waar vervolgens 10% van hen in slaagt. Volgens het Trimbos instituut zijn er zo'n 100.000 mensen met de stoornis in Nederland (prevalentie van ~0.6%). Van deze mensen plegen er dus al 7500 zelfmoord, waarop het risico het grootst is in de eerste twee jaar.Unknown wrote:http://nos.nl/op3/artikel/2017072-meer-onderzoek-naar-zelfmoord-is-broodnodig.html
Vooral het stukje over jongeren tussen 20 - 25 dat zelfmoord doodsoorzaak nummer 1 is, dat is wel echt bizar zeg
Ik ken de situatie, waarin het je niet meer kan uitmaken wat er in de wereld gebeurd. Je staat er zondermeer buiten.
En dit meisje koos er niet voor om haar dood te delen met anderen, ze zag het leven niet meer. Die trein was voor haar het enige wat nog een uitweg was.
Nee, natuurlijk dacht ze niet aan die mensen erin, niet aan de passagiers, niet aan de conducteur of machinist. Die zie je namelijk van de buitenkant ook niet.
Het is onbeschrijfbaar, noch om te kunnen begrijpen wat er in dat meisje is omgegaan. Zelfs voor iemand als ik, die daar ook ooit aan dacht het op die manier te doen. En de schuld ligt nooit bij haar.
Is zoiets een keuze uberhaupt? Ik zeg dat het dat niet is. Voor haar was er geen keuze meer. Als je je zo gevangen voelt in deze wereld, gevangen in jezelf, dan denk je niet meer.
En het is niet jouw schuld, het is het resultaat van een wereld waarin mensen niet meer voor elkaar willen zorgen. Waarin geen begrip is, geen liefde, geen thuis. En als er geen thuis meer is, en geen hoop op een thuis, geen hoop meer op begrip of liefde, voor een te lange tijd, dan houdt je leven op. Eerst vanbinnen. En is er dan nog geen kracht of hoop, dan is de pijn alles wat je nog hebt. En als zelfs de pijn geen bodem meer vindt om op te rusten, dan is er geen keuze meer, dan is het uitstel en uiteindelijk doe je het gewoon. Je maakt er een definitief eind aan. En dat kun je niet veroordelen.
Je kunt er een mening over hebben of niet, maar die doet er nooit toe. Niet als het om iemand gaat wiens mening er echt niet meer toe deed.
Dat ligt aan anderen, niet aan haar. Niet aan dat meisje, het ligt aan ons, en we zouden het onszelf moeten aantrekken.
Wij zijn zelfzuchtig, egoistisch, niet zij. Zij wilde alleen maar rust.
J oey wrote:Het verbaast mij eigenlijk helemaal niks. Het aantal valt mij zelfs nog mee. Gedurende hun hele leven krijgt ongeveer 50% te maken met een psychische stoornis waarbij de meeste stoornissen zich ontwikkelen gedurende de adolescentie. Dit kan variëren van een 'simpele' depressie, tot schizofrenie, tot borderline, tot OCD, noem maar op. Ik citeer even uit mijn studieboek: "Meer dan 90 procent van de mensen die suïcide pleegt, had waarschijnlijk een psychologische stoornis. De diagnose wordt vaak pas na de suïcide gesteld. Door psychologische autopsie, ofwel door gesprekken met de nabestaanden en dagboekverslagen, wordt het psychologisch verleden in kaart gebracht." Als je alleen al kijkt naar de borderline persoonlijkheidsstoornis onderneemt 75% van de patiënten (=mensen met de diagnose) een zelfmoordpoging, waar vervolgens 10% van hen in slaagt. Volgens het Trimbos instituut zijn er zo'n 100.000 mensen met de stoornis in Nederland (prevalentie van ~0.6%). Van deze mensen plegen er dus al 7500 zelfmoord, waarop het risico het grootst is in de eerste twee jaar.Unknown wrote:http://nos.nl/op3/artikel/2017072-meer-onderzoek-naar-zelfmoord-is-broodnodig.html
Vooral het stukje over jongeren tussen 20 - 25 dat zelfmoord doodsoorzaak nummer 1 is, dat is wel echt bizar zeg
Neemt natuurlijk niet weg dat elke zelfmoordpoging er één te veel is. Ik citeer uit het artikel "Het is een stille ramp. Mensen die zelfmoord willen plegen zijn meer beïnvloedbaar dan we denken.". Juist doordat ze beïnvloedbaar zijn plegen ze zelfmoord, anders word je er niet toe "gedwongen". Het probleem hier is juist dat de maatschappij er niet goed tegenover staat. Zodra je een psychologische stoornis hebt word je gelijk als 'abnormaal' bevonden (iets wat mij redelijk verbaast als 50% van de mensen ergens in hun leven een stoornis krijgt, maar so be it). Zelfs met een vrij normale stoornis als ADHD merk ik dat er een label op je wordt geplakt en dat je anders behandeld wordt. Toen ik mijn tutor vertelde dat ik ADHD heb vertelde ze over een regeling waardoor ik extra tijd kan krijgen om bijvoorbeeld m'n BSA te halen. Alsof ze mensen met een stoornis gelijk als minderwaardig en minder intelligent zien, ik word er gewoon misselijk van. Nu is ADHD natuurlijk geen reden voor zelfmoord maar slechts een (voor mij herkenbaar) voorbeeld om m'n punt te illustreren.
Verder ben ik van mening dat mensen niet snappen wat er omgaat in iemand met zelfmoordneigingen. Een aantal van mijn vrienden (waaronder ikzelf) heeft er last van gehad (waarvan sommigen ook een poging gedaan hebben) en buiten hen is er niemand in mijn vriendenkring die het begrijpt. Vandaag bijvoorbeeld heeft iemand zich hier in Sassenheim voor de trein gegooid, jongen van ongeveer mijn leeftijd (jaar of 20). Het enige wat je hoort is gepraat over vertraging. Een enkeling heeft het over het trauma wat de machinist zal hebben opgelopen. Niemand rept ook maar met een woord over hoe die jongen zich gevoeld moet hebben dat hij er voor koos om z'n leven zo radicaal te beëindigen. Behalve de mensen die ervaring hebben met zelfmoordneigingen. Het zusje van een vriend van me (12 jaar) heeft het zien gebeuren en is opgevangen door slachtofferhulp (wat overigens zeer weinig voorstelt). Hij is natuurlijk ontzettend boos omdat z'n zusje hier nog wel eens een trauma aan kan gaan overhouden. Begrijpelijk ook dat 'ie boos is, heeft hij meer het recht toe dan die mensen die zeuren over vertraging, maar vervolgens gaat 'ie die jongen helemaal de grond in boren. Alsof de stukjes die her en der verspreid zijn nog niet tekenend genoeg zijn voor het leed wat hij heeft doorgemaakt. De meeste mensen die zich nooit op dat punt bevonden hebben zullen niet begrijpen hoe zo iemand zich gevoeld heeft. Dat zal met de bekrompen samenleving van tegenwoordig waarin het ieder voor zich is ook niet gebeuren. Zelfmoord is en blijft een taboe (en dus een probleem, want zonder erover te praten los je het niet op) en zal dat ook blijven als mensen hun denkwijze niet veranderen.
Als jullie deze column nog nooit gelezen hebben raad ik aan omdat eens te doen, heeft op mij best wat indruk gemaakt. En nu ga ik slapen.
EDIT: Shit, toch iets langer geworden dan gehoopt.
Mooie reactieJ oey wrote:Het verbaast mij eigenlijk helemaal niks. Het aantal valt mij zelfs nog mee. Gedurende hun hele leven krijgt ongeveer 50% te maken met een psychische stoornis waarbij de meeste stoornissen zich ontwikkelen gedurende de adolescentie. Dit kan variëren van een 'simpele' depressie, tot schizofrenie, tot borderline, tot OCD, noem maar op. Ik citeer even uit mijn studieboek: "Meer dan 90 procent van de mensen die suïcide pleegt, had waarschijnlijk een psychologische stoornis. De diagnose wordt vaak pas na de suïcide gesteld. Door psychologische autopsie, ofwel door gesprekken met de nabestaanden en dagboekverslagen, wordt het psychologisch verleden in kaart gebracht." Als je alleen al kijkt naar de borderline persoonlijkheidsstoornis onderneemt 75% van de patiënten (=mensen met de diagnose) een zelfmoordpoging, waar vervolgens 10% van hen in slaagt. Volgens het Trimbos instituut zijn er zo'n 100.000 mensen met de stoornis in Nederland (prevalentie van ~0.6%). Van deze mensen plegen er dus al 7500 zelfmoord, waarop het risico het grootst is in de eerste twee jaar.Unknown wrote:http://nos.nl/op3/artikel/2017072-meer-onderzoek-naar-zelfmoord-is-broodnodig.html
Vooral het stukje over jongeren tussen 20 - 25 dat zelfmoord doodsoorzaak nummer 1 is, dat is wel echt bizar zeg
Neemt natuurlijk niet weg dat elke zelfmoordpoging er één te veel is. Ik citeer uit het artikel "Het is een stille ramp. Mensen die zelfmoord willen plegen zijn meer beïnvloedbaar dan we denken.". Juist doordat ze beïnvloedbaar zijn plegen ze zelfmoord, anders word je er niet toe "gedwongen". Het probleem hier is juist dat de maatschappij er niet goed tegenover staat. Zodra je een psychologische stoornis hebt word je gelijk als 'abnormaal' bevonden (iets wat mij redelijk verbaast als 50% van de mensen ergens in hun leven een stoornis krijgt, maar so be it). Zelfs met een vrij normale stoornis als ADHD merk ik dat er een label op je wordt geplakt en dat je anders behandeld wordt. Toen ik mijn tutor vertelde dat ik ADHD heb vertelde ze over een regeling waardoor ik extra tijd kan krijgen om bijvoorbeeld m'n BSA te halen. Alsof ze mensen met een stoornis gelijk als minderwaardig en minder intelligent zien, ik word er gewoon misselijk van. Nu is ADHD natuurlijk geen reden voor zelfmoord maar slechts een (voor mij herkenbaar) voorbeeld om m'n punt te illustreren.
Verder ben ik van mening dat mensen niet snappen wat er omgaat in iemand met zelfmoordneigingen. Een aantal van mijn vrienden (waaronder ikzelf) heeft er last van gehad (waarvan sommigen ook een poging gedaan hebben) en buiten hen is er niemand in mijn vriendenkring die het begrijpt. Vandaag bijvoorbeeld heeft iemand zich hier in Sassenheim voor de trein gegooid, jongen van ongeveer mijn leeftijd (jaar of 20). Het enige wat je hoort is gepraat over vertraging. Een enkeling heeft het over het trauma wat de machinist zal hebben opgelopen. Niemand rept ook maar met een woord over hoe die jongen zich gevoeld moet hebben dat hij er voor koos om z'n leven zo radicaal te beëindigen. Behalve de mensen die ervaring hebben met zelfmoordneigingen. Het zusje van een vriend van me (12 jaar) heeft het zien gebeuren en is opgevangen door slachtofferhulp (wat overigens zeer weinig voorstelt). Hij is natuurlijk ontzettend boos omdat z'n zusje hier nog wel eens een trauma aan kan gaan overhouden. Begrijpelijk ook dat 'ie boos is, heeft hij meer het recht toe dan die mensen die zeuren over vertraging, maar vervolgens gaat 'ie die jongen helemaal de grond in boren. Alsof de stukjes die her en der verspreid zijn nog niet tekenend genoeg zijn voor het leed wat hij heeft doorgemaakt. De meeste mensen die zich nooit op dat punt bevonden hebben zullen niet begrijpen hoe zo iemand zich gevoeld heeft. Dat zal met de bekrompen samenleving van tegenwoordig waarin het ieder voor zich is ook niet gebeuren. Zelfmoord is en blijft een taboe (en dus een probleem, want zonder erover te praten los je het niet op) en zal dat ook blijven als mensen hun denkwijze niet veranderen.
Als jullie deze column nog nooit gelezen hebben raad ik aan omdat eens te doen, heeft op mij best wat indruk gemaakt. En nu ga ik slapen.
EDIT: Shit, toch iets langer geworden dan gehoopt.
De meeste schimmels kunnen we gewoon eten zonder dat we er ziek van worden. Sommige schimmels worden juist bewust gekweekt omdat we ze lekker vinden, denk bijvoorbeeld maar aan blauwschimmel kaas.Raven wrote:Ik ben een broodje aan het eten en nu ik hem bijna op heb zie ik ineens dat het broodje een beetje aan het schimmelen is. Ga ik nu dood?
