Een kort verslagje van mijn kant, eigenlijk alleen Black Mirror Society en Drift Away zijn bekend, aangezien die in de Qlimax set zaten. De andere nummers niet tot nauwelijks gehoord dus ik laat me verrassen, de reacties hier voorspellen al veel goeds.
Black Mirror Society: Deze is al vanaf Qlimax in redelijk hoge kwaliteit te luisteren en heeft ook al op een aantal festival cd's gestaan. Een heel fijne melodie, vooral hoe die in de 2e climax anders wordt. Sowieso een groot pluspunt van Phuture Noize om de melodie in de 2e climax anders vorm te geven.
World Of Distortion: Een heerlijk energieke melodie. Heel knap hoe je een melodie kunt maken die thuis interessant is om naar te luisteren en die live zorgt voor flink wat energie. Ook de kicks in dit nummer vind ik heel fijn, af en toe nog een wat minder puntje van Phuture Noize.
Run Away: Heel zonde dat er niks met die melodie gedaan wordt in een climax. Anti komt er ook redelijk abrupt in waardoor het net lijkt alsof het een heel ander nummer is. Ook de kicks niet mijn ding. Nee deze ga ik snel vergeten.
Drift Away: Van de 2 Qlimax nummers was deze mijn favoriet. Die zweverige sfeer in de breaks doet het goed bij me. Alhoewel BMS in de afgelopen maanden meer is gaan groeien bij me prefereer ik nog steeds de sfeer van deze. Heerlijk nummer die hoog gaat eindigen in mijn TOTY.
Circles And Squares: Het wordt misschien wel een beetje een repeterend verhaal maar wat kan die man toch een heerlijke sfeer in zijn melodieën creëren. Dit is nu precies de hardstyle die ik vet vind. Melodieus, ietsje steviger en zonder experimentele kicks.
Make The World Go: Sfeer die in de break wordt neergezet is ook weer fantastisch. Ook dit nummer klopt weer van begin tot eind. Ik durf inmiddels wel te zeggen dat dit album beter is dan Pursuit of Thunder. En er moeten nog wat nummers komen die ik niet ken.
Lost In The Moment: Daar komt dan toch een 'experimentele' kick. Vind de kick die erna komt toch een stuk fijner alhoewel er betere op dit album staan. De sfeer en de melodie hoef ik eigenlijk niet meer over te beginnen. Dat is weer dik voor mekaar.
United States Of Amnesia: Dit is ook een van de weinige nummers die me niet veel doet. Vind de kicks niet veel aan, en ook de melodie zorgt bij mij niet voor de Euforie die de vorige nummers wel hadden. Maar goed, is eigenlijk altijd wel dat er een aantal nummers op een album staan die me minder doen.
Kill The Future: Ook dit nummer zorgt bij mij niet voor dat wow-gevoel. Ik ben over het algemeen niet zo een fan van een zeurende synth. Een beetje een gemiddeld nummer dat voor mij nergens in uitblinkt.
We Are The Future: Melodie heeft inderdaad wat weg van die in Chaos & Order. Maar dat was misschien wel mijn favoriete nummer van Pursuit of Thunder dus heel erg is dat niet. Ook een heel mooi einde aan het album waarin het verhaal van het album toch weer goed komt. Het versnelde stuk klinkt ook nog heel behoorlijk, vaak is dat iets wat moeilijk in een hardstyle nummer is toe te passen/wordt toegepast, maar Phuture Noize krijgt het wel voor elkaar. Piano outro die je al van ver aan ziet komen natuurlijk maar daardoor niet minder fijn. Dit wordt weer een traantje wegpinken op Defqon.
Conclusie: Beter dan Pursuit of Thunder, had me dat een jaar geleden gezegd en ik zou je niet geloofd hebben. Ook wel een beetje een dubbel gevoel toen bekend werd dat Phuture Noize met een nieuw album bezig was zo snel na zijn vorige. Maar dat is nergens voor nodig geweest gelukkig. Uiteindelijk 2 nummers die totaal niet in mijn straatje passen, Run Away en United States Of Amnesia. Kill The Future die me wat minder ligt, maar voor de rest zijn het heel goede nummers die ook een duidelijk verhaal vertellen.