Classic Hardcore Release: D-Passion - Wake Up & Become (T3RDM0073) (2005)

Next: D-Passion, 9 jaar geleden.

D-Passion - Wake Up & Become

Label: The Third Movement
Release: 20 april 2005

Tracks:
A1 - Wake Up & Become
A2 - Free Admission
B1 - What's Going On
B2 - Hangover

Samples:









We gaan een jaartje verder de tijd in met een oude D-Passion release. Rik Gieling aka D-Passion maakt dan al 3 jaar furore bij The Third Movement en heeft al enkele hits zoals Fuck The Free World en Blacklist Amok achter zijn naam staan. D-Passion staat bekend als een harde producer die de grenzen tussen hardcore en industrial opzoekt. Dat laat hij ook op deze release zien, waarin hij zijn stempel drukt met een eigenwijze, originele sound.

A1 - Causin' Confusion is vet, de melodie vind ik niet het beste maar de kick is heerlijk dus deze zou ik een 7 geven
A2 - Paranoid, de kick past er wel bij hoewel niet het sterkste en de melodie en sfeer zijn geweldig, een 9
B1 - Petrifaction (feat. Ophidian) Een vette mainstream plaat, niet zijn vetste maar wel een hele goeie, 8
B2 - Hybrids kicks en sfeer zijn geweldig, ook een 8

Daarom het geheel ook een 8. Allemaal sterke platen maar nog niet hun besten.

Tussen 2003 en 2006 hebben hun trouwens solo releases gehad onder Mindcontroller en Teknoid daarom deed het zo lang.

Broken Balance wrote:A1 - Causin' Confusion is vet, de melodie vind ik niet het beste maar de kick is heerlijk dus deze zou ik een 7 geven
A2 - Paranoid, de kick past er wel bij hoewel niet het sterkste en de melodie en sfeer zijn geweldig, een 9
B1 - Petrifaction (feat. Ophidian) Een vette mainstream plaat, niet zijn vetste maar wel een hele goeie, 8
B2 - Hybrids kicks en sfeer zijn geweldig, ook een 8

Daarom het geheel ook een 8. Allemaal sterke platen maar nog niet hun besten.

Tussen 2003 en 2006 hebben hun trouwens solo releases gehad onder Mindcontroller en Teknoid daarom deed het zo lang.

Ook onder Enzyme X, maar dat is geen Endymion

Vind het juist 1 van de minste releases (Voor 2010 wel te verstaan) Dit zie je trouwens ook wel terug aan de ratings op Discogs.....
Er staan geen echte uitschieter maar ook niet echt slecht. Op elke andere release voor 2010 stonden altijd wel minimaal 2 uitblinkers, kan ik van deze niet zeggen. Een zesje...

Ik vind het stuk voor stuk sterke platen, met name Causin' Confusion en Paranoid (die overigens wat weg heeft van Payback) blinken uit voor mij. Ook gemiddeld een 8. Maar inderdaad geen uitschieters a la Payback/All The Way Up ofzo.

Leuk initiatief!

Vooral Causin' Confusion en Petrification vond ik het vetste, Paranoid was ook wel aardig, maar ben het inderdaad met jullie eens dat er geen echte uitschieters op staan. Toch gemiddeld een 7je.

Deze heb ik he-le-maal kapot gedraaid. Causin' Confusion en Petrifaction vooral Een 8,5 en dus een 9, omdat ik het gevoel heb dat ik deze release met een 8 een beetje te weinig geef.

Ook vooral causin confusion en petrifaction. Grijs gespeeld! Voor mij ook een 8!

Nieuwe release in de OP

One Of These Days was één van de eerste hardcore-platen die ik ooit hoorde en ik weet nog wel dat mijn mond open viel van verbazing toen ik dat voor het eerst hoorde. Ik was 14 en die agressie in het nummer vond ik fascinerend, het maakte op de een of andere manier best indruk op mij.
Ik vind het nu nog steeds één van hun allervetste platen waarin ik spontaan zin krijg om alles te slopen wat er in mijn buurt staat, ondanks dat ik intussen ook wel hardere platen kan verzinnen. Geweldige shit!

Party Like Us heeft een beetje alle standaard ingrediënten voor een goed nummer op het gebied van melodieuze millenium hardcore: handjeklap opbouw, leuke melodie, lekkere kick en een bassline die een goeie drive creëert en opzwepende vocals. Leuk, vermakelijk, maar niet een erg bijzondere track (dat merk je ook wel aan het feit dat deze zowat nooit meer wordt gedraaid).

Evil At Heart vind ik super vet. Duister, sfeervol, onheilspellend bijna... wordt enorm ondergewaardeerd.

Eindcijfer voor deze release is een 9, een legendarische A-kant geflankeerd door 2 sterke producties op de B-kant

dawasiknie wrote:Nieuwe release in de OP

One Of These Days was één van de eerste hardcore-platen die ik ooit hoorde en ik weet nog wel dat mijn mond open viel van verbazing toen ik dat voor het eerst hoorde. Ik was 14 en die agressie in het nummer vond ik fascinerend, het maakte op de een of andere manier best indruk op mij.
Ik vind het nu nog steeds één van hun allervetste platen waarin ik spontaan zin krijg om alles te slopen wat er in mijn buurt staat, ondanks dat ik intussen ook wel hardere platen kan verzinnen. Geweldige shit!

Party Like Us heeft een beetje alle standaard ingrediënten voor een goed nummer op het gebied van melodieuze millenium hardcore: handjeklap opbouw, leuke melodie, lekkere kick en een bassline die een goeie drive creëert en opzwepende vocals. Leuk, vermakelijk, maar niet een erg bijzondere track (dat merk je ook wel aan het feit dat deze zowat nooit meer wordt gedraaid).

Evil At Heart vind ik super vet. Duister, sfeervol, onheilspellend bijna... wordt enorm ondergewaardeerd.

Eindcijfer voor deze release is een 9, een legendarische A-kant geflankeerd door 2 sterke producties op de B-kant

Het idee is leuk om oudere platen voor 2008 hier neer te posten maar ga je ook posten wat je minder vind?

Jazeker, al is er heel weinig oude hardcore die ik niet kan waarderen haha

Je mag zelf natuurlijk ook een keer een suggestie doen, stuur maar een pm ofzo

Evil At Heart blijft een zwaar geniale plaat die ik ook zelf nog regelmatig draai. Ook One of These Days vind ik erg vet, Party Like Us niet zo heel interessant. Samen een 7.5, rond hem voor Evil At Heart naar boven af

'One Of These Days' is typisch een Neophyte & Evil Activities nummer zonder een echte climax, Aardig, niet meer dan dat. Een mager 6je

'party like us' is al beter, aardige kick met een fijne Melody. een 7,5

'Evil At Heart' heeft een verbeterde kick van Hard Creation- Dance 2 da house en dat bevalt mij zeer! Vind het jammer dat deze nu niet meer gebruikt worden. Wat mij betreft een 8,5

Gemiddeld een 7,5 punt voor deze release maar heb het afgerond naar een 7 omdat ik 'One Of These Days' toch te mager vind qua inhoud

Een 7. One Of Those Days is natuurlijk heerlijk, lekker nostalgisch.
Maar de andere twee zijn niet de beste nummers van de beide heren.

En @ Dave, hoe heeft het geen echte climax? Dit is juist een goed uitgevoerde climax en typisch Neophyte. Gebruik van aggresieve vocalen met een dikke dreunkick. Dat deed Jeroen als sinds de jaren 90. Meer typisch Neophyte dan One Of Those Days krijg je niet. Die andere twee zijn dat juist niet.

Evil At Heart vind ik geweldig. Die kicks zijn vreselijk hard. Wat mij betreft veruit het beste nummer waar EA bij betrokken is. Party Like Us is ook een erg leuk nummer. One Of These Days heb ik niet zoveel mee. Deuntje is me iets te simpel. Een 8 voor Evil At Heart.

Broken Balance wrote:Een 7. One Of Those Days is natuurlijk heerlijk, lekker nostalgisch.
Maar de andere twee zijn niet de beste nummers van de beide heren.

En @ Dave, hoe heeft het geen echte climax? Dit is juist een goed uitgevoerde climax en typisch Neophyte. Gebruik van aggresieve vocalen met een dikke dreunkick. Dat deed Jeroen als sinds de jaren 90. Meer typisch Neophyte dan One Of Those Days krijg je niet. Die andere twee zijn dat juist niet.

Er zijn genoeg voorbeelden te noemen waarbij dit soort 'Neophyte samples' naar een climax toe leiden. Denk maar een tommyknocker , The playah , Endymion of art of fighters (Earthquake bijvoorbeeld)
uit 2003-2004. Die gebruikten altijd dit soort samples naar een vette climax en die climax mis ik gewoon in deze plaat. Beetje simpel dus...Gaat een beetje eentonig door met de zelfde sample Vocals zijn trouwens om te huilen bij deze plaat.

dave wrote:

Broken Balance wrote:Een 7. One Of Those Days is natuurlijk heerlijk, lekker nostalgisch.
Maar de andere twee zijn niet de beste nummers van de beide heren.

En @ Dave, hoe heeft het geen echte climax? Dit is juist een goed uitgevoerde climax en typisch Neophyte. Gebruik van aggresieve vocalen met een dikke dreunkick. Dat deed Jeroen als sinds de jaren 90. Meer typisch Neophyte dan One Of Those Days krijg je niet. Die andere twee zijn dat juist niet.

Er zijn genoeg voorbeelden te noemen waarbij dit soort 'Neophyte samples' naar een climax toe leiden. Denk maar een tommyknocker , The playah , Endymion of art of fighters (Earthquake bijvoorbeeld)
uit 2003-2004. Die gebruikten altijd dit soort samples naar een vette climax en die climax mis ik gewoon in deze plaat. Beetje simpel dus...Gaat een beetje eentonig door met de zelfde sample Vocals zijn trouwens om te huilen bij deze plaat.

Ik heb het over Neophyte hier.

Een nieuwe voor deze week: D-Passion - Wake Up & Become EP

De titeltrack is aardig ziek, barst van de power en kookt over van distortion, gekraak en gepiep. In de climax wordt me dat ietsje té, vooral als je de track thuis op hoog volume afspeelt, soms is het net alsof je oren eraf dreigen te pleuren. 7,5.

Free Admission - Lekkere uptempo track die het vooral moet hebben van de drive en de sterke opbouw. Het stuk na "this can't be true", dan barst het nummer pas echt los en laat het niet meer los. Ik vind dit absoluut de uitblinker van deze release. 8

What's Going On - Net als Wake Up & Become een snoeiharde kick en een mooi doordreunende bassline. Het is verder geen track die echt bijzonder is, maar de originele stijl van deze vrij melodieuze track verdient een bonuspuntje. 7,5

Hangover - De meest bijzondere plaat van de release die vooral veel doet denken aan Blacklist Amok. Een soort van ambient/space achtige achtergrond wordt begeleid met een harde, duistere hardtechno-achtige bassline. Erg vet gedaan. Maar wel een plaat die moeilijk te plaatsen is. 7,5

Afgerond dus een 8. Vind deze release vooral goed omdat D-Passion 4 totaal verschillende tracks neer zet.

Zieke release.

Overdistortion kan me nooit genoeg wezen dus Wake Up & Become is een geweldige track imo (9

Free Admission, opzich ook een lekkere track, maar is een vrij standaard D-Passion nummer (7

What's Going On. De beste melodieuze track van D-Passion na Future Proof (8,5

Hangover is een vette track, compleet iets anders maar toch typisch D-Passion (8

Afgerond ergens een 8 of zo. Zitten twee van de beste D-Passion platen op, nog een die dik is en een andere die vrij standaard is.

Wake Up & Become heeft een snoeiharde kick met een lekkere drive; 8
Free Admission vind ik de minste van het stel. 6
What's Going On? zelfde geld voor de eerste track. Lekker! 8
Hangover is de beste van deze vier, Het luistert zo lekker weg die melody....; 8,5
Kom ik uit op een 7,5 , maar heb een 8 gegeven omdat 3 van de 4 Dik in orde zijn!

Niet vergeten om het archief nog bij te werken

Gaan we hier nog eens wat mee doen? Vind het wel een leuke topic.