Ik heb sinds 2012 een echte haat gekregen aan euphoric, gewoon omdat het TE euforisch was met lange inkakkende zang breaks, veelste blije melodiën en verschrikkelijke synths (smaak), maar sinds 2015 heb ik het gevoel dat de euphoric weer steeds meer naar het midden trekt. Meerdere euphoric artiesten geven namelijk aan weer meer met de classic sound te doen, maar wel in een nieuw jasje. Ik zie daar dus na wat lange moeilijke jaren weer hoop in.
Bij de raw ben ik bang dat dat niet snel naar het midden trekt. Er zijn al wel wat gevestigde namen die ik al tot het midden/raw reken zoals B-Front, Phuture Noize, Ran-D, Crypsis, Frequencerz, Artifact, Thera etc, maar als ik de populariteit zie van het achterlijk lompe raw dan zullen er nog genoeg mensen tussen dat publiek zitten die het produceren/draaien ook willen gaan proberen en dat zie ik echt met angst tegemoet.
Hopelijk distantiëren organisaties zich van deze bagger kwaliteit ipv op de hype te springen. Kijk ik zie het liefst ook dat organisaties dat super euforische vermijden, maar dat is meer een smaak ding, want ik weet wel dat daar wel gewoon kwaliteit in zit. Er mogen best af en toe wel tracks uit springen naar heel euforisch of heel raw, maar ik zou het zo graag zien dat het grootste gedeelte van de hardstyle in het midden blijft. Dat is waarom ik de classic tijd zo geweldig vind.