Het beperkt niet alleen de artiesten, het beperkt ook het publiek eigenlijk. Neem bijvoorbeeld Hardstyle, de subgenres mainstream en early zijn erg verschillend en hebben ook een redelijk verschillend publiek. Nu ben ik een ontwetend persoon en zoek en paar hardstyle tracks op (ik ken de terminologie van de subgenres immers niet, net zoals kaboem geen subgenres kent van de hiphop/rap). Ik hoor een Music Made Addicts, Spacer, Attack Again en Just As Easy. Mij kennende zou ik denken, wat is dit nu voor blije meuk. Noemen ze dit hardstyle, nou ik vind er niets hards aan en laat het genre links van mij liggen. Niet wetende dat ik een deel van het genre hardstyle geweldig zou kunnen vinden. Alleen is de kans vrij klein dat ik bij goede early hardstyle nummers terecht kom als ik op hardstyle zoek.
Wat ik probeer te zeggen is dat de identiteit van een genre bepaald wordt door de meest populaire artiesten. Hiermee zorg je eigenlijk dat de commerciëlere organisaties en de toegankelijke labels bepalen wat de massa mooi vindt en beperk je de massa eigenlijk in hun muzikale ontwikkeling. (Ik bedoel bij hoeveel mensen verandert de smaak wel niet als ze zich verdiepen; oftewel ontdekken dat er ook andere muziek bestaat).
Zo maar een van de vele voorbeelden waarbij genres de muziek beperken.
Wat ik probeer te zeggen is dat de identiteit van een genre bepaald wordt door de meest populaire artiesten. Hiermee zorg je eigenlijk dat de commerciëlere organisaties en de toegankelijke labels bepalen wat de massa mooi vindt en beperk je de massa eigenlijk in hun muzikale ontwikkeling. (Ik bedoel bij hoeveel mensen verandert de smaak wel niet als ze zich verdiepen; oftewel ontdekken dat er ook andere muziek bestaat).
Zo maar een van de vele voorbeelden waarbij genres de muziek beperken.