Het gaat goed, maar ik wil het volgende kwijt. Monogamie is een desillusie. Als mens heb je bepaalde behoeften die door/met anderen vervuld kunnen worden, maar waarom zou je je daarvoor beter kunnen beperken tot maar één persoon? Door een monogame relatie aan te gaan denken veel mensen zelfs garantie te krijgen voor het vervullen van hun eigen behoeften en die van een ander. Maar zo werkt het volgens mij niet. Ik denk zelfs dat mensen op deze manier onnodig hoge en onrealistische verwachtingen ervan krijgen omdat ze veel te veel belang hechten aan een monogame liefdesovereenkomst, waardoor ze uiteindelijk minder liefde ervaren en verspreiden. Het zou bewijzen dat je elkaar helemaal geweldig vindt en niemand anders nodig hebt, maar volgens mij is het eerder een overeenkomst met de duivel omdat men bang is dat ze niet genoeg liefde zullen ontvangen en kunnen geven aan elkaar. Dus om te denken dat een monogamie een garantie voor liefde is, hou je jezelf en de ander voor de gek.
Wat is jouw niet populaire mening?
