Endymion - Be A Voice Not An Echo (Album) (NEOCD26)

Endymion - Be A Voice Not An Echo (Album) (NEOCD26)

Label: Cloud 9 Dance
WEB release: 14/03/2014

Tracks:
CD1
1. Endymion – Be a voice, not an echo (intro)
2. Endymion – Back to life
3. Endymion & Pandorum ft. Frankie McCoy – Under your skin
4. Endymion – Gladiator
5. Endymion ft. FERAL is KINKY – Reload
6. Endymion – Punk-Ass
7. Endymion ft. Eva Blom – Save me (OMI remix)
8. Endymion & Frequencerz – Inexcusable
9. Endymion & Ran-D – Antidote
10 .Endymion & Art of Fighters – God is a gangster
11. Endymion & The Outside Agency – Pretty much fucked
12. Endymion ft. Ellie – Lest I forget
13. Endymion ft. Murda – Stoner
14. Endymion & Frequencerz ft. DV8 Rocks! – Caught in the fire

CD2
1. Endymion & The Viper ft. FERAL is KINKY – Raging in the dancehall
2. Art of Fighters & Endymion ft. Murda – Rocket
3. DJ D – Imagine (Endymion remix)
4. Endymion – Make some noise (Original mix)
5. Gunz for Hire – Bolivia (Endymion remix)
6. Endymion – Close your eyes
7. Frontliner – Weekend warriors (Endymion remix)
8. Endymion – Progress
9. Endymion & The Viper ft. FERAL is KINKY – Raging in the dancehall (The Outside Agency remix)
10.Endymion ft. Eva Blom – Save me (Original mix)
11.Roughsketch – No more loop (Endymion remix)
12.Endymion – Make some noise (Furyan remix)
13.Punx Soundcheck ft. FERAL is KINKY – Heavy medication (Endymion remix)
14.Endymion & Neophyte ft. Alee – I will remain
15.Endymion & Ophidian – Destination underground

Samples:


Bron: Endymion Facebook

5. Endymion ft. FERAL is KINKY – Reload
7. Endymion ft. Eva Blom – Save me (OMI remix)
9. Endymion & Ran-D – Antidote
10 .Endymion & Art of Fighters – God is a gangster
11. Endymion & The Outside Agency – Pretty much fucked
13. Endymion ft. Murda – Stoner

Zijn de enige nieuwe nummers.

Reload zal wel irritante vocalen hebben, de remix lijkt me wel interessant, die met Ran-D zal wel hetzelfde idee worden als met Frequencerz, God Is A Gangter zal ook wel wat 150 wezen gezien de beide, met TOA kan alle kanten op en stoner is hetzelfde principe als Reload.

Hoop dat het allemaal nog positief uitpakt en niet zo'n kaasfestijn word als Three. Waar alleen de remixes van Ophidian en Placid K en Face II Face (die al uit was) interessant waren.

Deze plaat is "Pretty Much Fucked", wat een bagger. Iemand enig idee waarom TOA in vredesnaam met hun is gaan collaben?

Die Toa collab is zo te horen van Hidden. Vind het niet geslaagd. Beter gewoon op 175 BPM.

Allemaal oude nummers op een 5-tal tracks na. Voor de rest alleen maar remixen en collabs met hardstyle artiesten of irritante MC's. Dit wordt gewoon kut, Pretty Much Fucked klinkt ook nergens naar. Ik snap die hele collab tussen TOA & Endymion niet, ik had op een ragtrack gehoopt maar dit is gewoon troep in zijn zuiverste vorm.

Broken Balance wrote:5. Endymion ft. FERAL is KINKY – Reload
7. Endymion ft. Eva Blom – Save me (OMI remix)
9. Endymion & Ran-D – Antidote
10 .Endymion & Art of Fighters – God is a gangster
11. Endymion & The Outside Agency – Pretty much fucked
13. Endymion ft. Murda – Stoner

Zijn de enige nieuwe nummers.

Was ook al met Neophyte's album. Ze zetten er teveel oud materiaal op en brengen de 'album samplers' te vroeg naar buiten. Zo kun je net zo goed geen album uitgeven.

Dit wordt waarschijnlijk echt 3x niks.
Antidote werd trouwens door Ran-D gedraaid op HardBass. Niks bijzonders, en niet zo geslaagd als de collabs met Frequencerz. Ook niet echt hardcore te noemen. Ik zie Endymion in de toekomst nog wel bij A2 of iets dergelijks platen uitbrengen.

pim0412 wrote:

Broken Balance wrote:5. Endymion ft. FERAL is KINKY – Reload
7. Endymion ft. Eva Blom – Save me (OMI remix)
9. Endymion & Ran-D – Antidote
10 .Endymion & Art of Fighters – God is a gangster
11. Endymion & The Outside Agency – Pretty much fucked
13. Endymion ft. Murda – Stoner

Zijn de enige nieuwe nummers.

Was ook al met Neophyte's album. Ze zetten er teveel oud materiaal op en brengen de 'album samplers' te vroeg naar buiten. Zo kun je net zo goed geen album uitgeven.

Dit wordt waarschijnlijk echt 3x niks.
Antidote werd trouwens door Ran-D gedraaid op HardBass. Niks bijzonders, en niet zo geslaagd als de collabs met Frequencerz. Ook niet echt hardcore te noemen. Ik zie Endymion in de toekomst nog wel bij A2 of iets dergelijks platen uitbrengen.

HwS jonge.. HwS gaan ze voor.

Ik vind Pretty much fucked echt heel tof. Erg experimentieel en moeilijk in een hokje te plaatsen. TOA heeft ook nummers op 110 BPM gemaakt dus qua snelheid past dit prima in hun straatje. Dit vind ik echt je nek uitsteken en iets heel anders doen dan anderen, maar toch binnen de kaders van de "alternatieve" muziek blijven. In een set van Peaky Pounder zou het zeker niet hebben misstaan in ieder geval.

VALEO wrote:Deze plaat is "Pretty Much Fucked", wat een bagger. Iemand enig idee waarom TOA in vredesnaam met hun is gaan collaben?

Mee eens. En ik heb wel een idee waarom:

Frank: I hope when I’m 58 I will have sold out so hard that I do have two houses maybe, and maybe two cars. That’s how hard I want to sell out.

Sorry, kon het niet laten.

Nerazzurro93 wrote:

VALEO wrote:Deze plaat is "Pretty Much Fucked", wat een bagger. Iemand enig idee waarom TOA in vredesnaam met hun is gaan collaben?

Mee eens. En ik heb wel een idee waarom:

Frank: I hope when I’m 58 I will have sold out so hard that I do have two houses maybe, and maybe two cars. That’s how hard I want to sell out.

Sorry, kon het niet laten.

Ik weet dat het een sarcastische opmerking was, maar ik zie echt mensen die zeggen dat ze Pretty much fucked commercieel vinden. Hoe dan?! Die plaat is zwaar experimenteel en niet in een hokje te plaatsen. Hij is niet geschikt voor de radio, en niet geschikt om in een set te draaien. Het is een plaat puur en alleen gemaakt om te experimenteren. Hoe kan dat ooit als sell out worden gezien?!

Eyyyyy waar is de kick in die collab met TOA? Ik sla hem over.

Seneeq wrote: Ik weet dat het een sarcastische opmerking was, maar ik zie echt mensen die zeggen dat ze Pretty much fucked commercieel vinden. Hoe dan?! Die plaat is zwaar experimenteel en niet in een hokje te plaatsen. Hij is niet geschikt voor de radio, en niet geschikt om in een set te draaien. Het is een plaat puur en alleen gemaakt om te experimenteren. Hoe kan dat ooit als sell out worden gezien?!

Heb je uberhaupt wel geluisterd naar de laatste neophyte records en traxtorm platen?
Enydmion heeft al een paar keer een track gemaakt op langzame snelheid en met een zogenaamde hardere kick.

150 BPM mainstream hardcore zoals je nu hoort is er al sinds Amnesys - The Purest op TiH kwam.
Niks experimenteels aan en je kan het zeker in het hokje mislukte hardcore plaatsen. Of het hokje ik wil graag hardcore maken maar wil via de hardstyle populair worden.

En Peaky Pounder gaat wel even 1000000x harder dan dit. Je kan dit echt niet vergelijken met Industrial Techno

En als ze iets willen maken op dit tempo en denken origineel te zijn, 110/130 BPM of zo, kijk dan voor de gein even 75% van de Dark Descent releases na. Zelfde verhaal alleen met veel lompere kicks.

Als TOA dit met zijn eigen soundbank had gedaan i.t.v. deze kick, die opzich wel een goeie drive en distortion heeft, maar de helft van de bas frequenties overslaat, was deze veel vetter imo.

Commercieel vind ik ook wat ver gezocht, maar origineel is het niet. En als die kick wat meer punch en bas had dan was het ook nog een vette plaat geweest. Klinkt meer alsof ze dubstep erin willen verwerken, maar als ze dat wouden mogen ze wel flink wat meer bas er in gooien.

Broken Balance wrote:

Seneeq wrote: Ik weet dat het een sarcastische opmerking was, maar ik zie echt mensen die zeggen dat ze Pretty much fucked commercieel vinden. Hoe dan?! Die plaat is zwaar experimenteel en niet in een hokje te plaatsen. Hij is niet geschikt voor de radio, en niet geschikt om in een set te draaien. Het is een plaat puur en alleen gemaakt om te experimenteren. Hoe kan dat ooit als sell out worden gezien?!

Heb je uberhaupt wel geluisterd naar de laatste neophyte records en traxtorm platen?
Enydmion heeft al een paar keer een track gemaakt op langzame snelheid en met een zogenaamde hardere kick.

150 BPM mainstream hardcore is er al sinds Amnesys - The Purest op TiH kwam.
Niks experimenteels aan en je kan het zeker in het hokje mislukte hardcore plaatsen. Of het hokje ik wil graag hardcore maken maar wil via de hardstyle populair worden.

En Peaky Pounder gaat wel even 1000000x harder dan deze zooi. Je kan dit echt niet vergelijken met Industrial Techno

En als ze iets willen maken op dit tempo en denken origineel te zijn, 110/130 BPM of zo, kijk dan voor de gein even 75% van de Dark Descent releases na. Zelfde verhaal alleen met veel lompere kicks.

Als TOA dit met zijn eigen soundbank had gedaan i.t.v. deze kick, die opzich wel een goeie drive en distortion heeft, maar de helft van de bas frequenties overslaat, was deze veel vetter imo.

Commercieel vind ik ook wat ver gezocht, maar origineel is het niet. En als die kick wat meer punch en bas had dan was het ook nog een vette plaat geweest.

Dit is toch niet te vergelijken met bijvoorbeeld The Purest (wat imo een hele dikke plaat is trouwens). Het is gewoon je reinste bullshit om te zeggen dat dit gemaakt is om populair te doen bij hardstyle want ik weet 100% zeker dat het overgrote deel van die scene deze plaat niet kan waarderen omdat deze te experimentieel is. Daarbij heb ik het specifiek over Pretty much fucked en niet over de andere platen. Ik weet zeker als ik deze plaat in 2007 op Club r_AW had gehoord heel die zaal plat was gegaan. Nu zeikt iedereen alleen maar. Het BPM bepaalt nooit of een plaat gemaakt is om te scoren.

Daarnaast; 150 BPM hardcore is er al sinds The Purest? Alle Promo files, platen als Poltergeist, darkcore, Armageddon Project enzovoorts zijn allemaal 150 of langzamer. Als die platen nu zouden zijn gereleased waren ze dus commercieel en gemaakt om makkelijk te scoren? De langzamere hardcore uit het begin van de millennium is de reden dat er uberhaupt nog een hardcorescene is, dus dat BPM argument slaat gewoon nergens op.

En ja: Peaky Pounder heeft ook "hardere" tracks (relatief begrip, maar ja) maar ook zeker veel softere platen. Heb vaak zat sets van hem gehoord waar hij opende op 95 BPM en dan had Pretty much fucked niet misstaan in die sets.

Dark Descent is daarnaast bij lange na niet zo lang bezig als TOA (en Endymion) en originaliteit en experimenteren betekend zeker ook niet alleen het BPM lager leggen. Het gaat om het gehele sounddesign in de plaat en ik weet zeker dat deze op een groot geluidssysteem kneiterhard gaat.

VALEO wrote:Pretty Much Fucked

Wat is deze

Seneeq wrote: Dit is toch niet te vergelijken met bijvoorbeeld The Purest (wat imo een hele dikke plaat is trouwens). Het is gewoon je reinste bullshit om te zeggen dat dit gemaakt is om populair te doen bij hardstyle want ik weet 100% zeker dat het overgrote deel van die scene deze plaat niet kan waarderen omdat deze te experimentieel is. Daarbij heb ik het specifiek over Pretty much fucked en niet over de andere platen. Ik weet zeker als ik deze plaat in 2007 op Club r_AW had gehoord heel die zaal plat was gegaan. Nu zeikt iedereen alleen maar. Het BPM bepaalt nooit of een plaat gemaakt is om te scoren.

Daarnaast; 150 BPM hardcore is er al sinds The Purest? Alle Promo files, platen als Poltergeist, darkcore, Armageddon Project enzovoorts zijn allemaal 150 of langzamer. Als die platen nu zouden zijn gereleased waren ze dus commercieel en gemaakt om makkelijk te scoren? De langzamere hardcore uit het begin van de millennium is de reden dat er uberhaupt nog een hardcorescene is, dus dat BPM argument slaat gewoon nergens op.

En ja: Peaky Pounder heeft ook "hardere" tracks (relatief begrip, maar ja) maar ook zeker veel softere platen. Heb vaak zat sets van hem gehoord waar hij opende op 95 BPM en dan had Pretty much fucked niet misstaan in die sets.

Dark Descent is daarnaast bij lange na niet zo lang bezig als TOA (en Endymion) en originaliteit en experimenteren betekend zeker ook niet alleen het BPM lager leggen. Het gaat om het gehele sounddesign in de plaat en ik weet zeker dat deze op een groot geluidssysteem kneiterhard gaat.

Het is wel degelijk te vergelijken met The Purest omdat het een Hardcore kick is die algemeen op 170 BPM word gedraait alleen nu minstens 20 BPM omlaag gaat. Ik had het bij populair doen bij hardstyle over 150 BPM hardcore, niet dit nummer.

Als ze dit dan bij club raw zouden draaien zouden ze precies hetzelfde denken als wat Dakpan zei.

Als je het verschil niet hoort tussen dit en Promo en Armageddon Project tracks zou ik toch even heel snel je genre opnieuw instuderen. Promo zijn spul was toen de tijd borderline industrial, of industrial met af en toe een mainstream track er tussendoor die geen 150 BPM waren en AP is pure industrial hardcore, dat is al die zooi van Neophyte Records/Traxtorm niet en dit, zeker met zo'n kick ook niet. Dit klinkt gewoon als Endymion zijn dubstep imitaties en dan nog eens 20-40 BPM lager. En toen de tijd klonken Hardstyle en Hardcore ook nog heel verschillend op 150 BPM en met de huidige sounds niet.

Leg maar eens een track als Promo - Among The Best of Promo - My Claim To Fame naast een hardstyle track uit die tijd.

Peaky Pounder en soft ja. Alles van hem zit in iedergeval een flinke dosis distortion in. Enorm soft
Als je een track van peaky heel hard zet klinkt het alsof je speakers er aan gaan, dat doet dit niet.

Wat de neuk heeft lengte van je carriere met creativiteit en originaliteit te maken. Geck-O is minder lang bezig als The Prophet maar veel creatiever en experimenteler.
Als je naar sound design kijkt is het wat ik al zei, Dubstep sounds in hardcore verwerken, wat allang gedaan is. Sinister Souls, TOA, Deathmachine, Current Value, Hidden en zelfs door Endymion zelf is dit al gedaan. En je zegt het zelf het BPM lager leggen is geen creativiteit. Dat is wat ze hier doen.

En nogmaals, ik vind deze track ook niet commercieel of er naar toe gericht. Minder dan de rest van Endymion zijn spul. Maar origineel en experimenteel is het zeker niet. En daarbij imo zijn de kicks niet goed afgewerkt. Je kan duidelijk horen wel deel van TOA af komt, wat dik in orde is, en wat van Endymion afkomt, wat nog wel wat werk in frequenties kan gebruiken.

Totaal niet wat ik er van verwachtte, maar toch: ik vind Pretty Much Fucked wel tof na een paar keer luisteren, al is het meer een collab met TRILT dan met TOA (zoals Dakpan ook in het TOA topic op Partyflock zei).

Overigens laat ik de rest van deze CD lekker links liggen. De eerste CD ziet er totaal niet interessant uit en de tweede CD kennen we het meeste al van (waarvan het gros ook niet echt bepaald interessant te noemen is).

Broken Balance wrote:
Het is wel degelijk te vergelijken met The Purest omdat het een Hardcore kick is die algemeen op 170 BPM word gedraait alleen nu minstens 20 BPM omlaag gaat. Ik had het bij populair doen bij hardstyle over 150 BPM hardcore, niet dit nummer.

Als ze dit dan bij club raw zouden draaien zouden ze precies hetzelfde denken als wat Dakpan zei.

Fair enough, maar nu scheer je nog steeds alle platen op 150BPM over een kam en dat was precies mijn punt.

Als je het verschil niet hoort tussen dit en Promo en Armageddon Project tracks zou ik toch even heel snel je genre opnieuw instuderen. Promo zijn spul was toen de tijd borderline industrial, of industrial met af en toe een mainstream track er tussendoor die geen 150 BPM waren en AP is pure industrial hardcore, dat is al die zooi van Neophyte Records/Traxtorm niet en dit, zeker met zo'n kick ook niet. Dit klinkt gewoon als Endymion zijn dubstep imitaties en dan nog eens 20-40 BPM lager. En toen de tijd klonken Hardstyle en Hardcore ook nog heel verschillend op 150 BPM en met de huidige sounds niet.

Leg maar eens een track als Promo - Among The Best of Promo - My Claim To Fame naast een hardstyle track uit die tijd.

Je hoeft mij echt niet te gaan uitleggen wat het verschil is, dit is juist het punt wat ik maak. Ik heb meer dan 100 evenementen georganiseerd waaronder voornamelijk industrial en hardcore dus ik weet echt wel waar ik het over heb. Muziek wordt niet gedefinieerd door een BPM en dat doe jij in eerste instantie wel. Ik vergeleek de nummers niet, ik benadrukte het verschil juist (ondanks het vergelijkbare BPM) dus in plaats van dat ik mijn oren na zal laten kijken kun jij beter een cursus lezen nemen en langs de opticien gaan.

Peaky Pounder en soft ja. Alles van hem zit in iedergeval een flinke dosis distortion in. Enorm soft
Als je een track van peaky heel hard zet klinkt het alsof je speakers er aan gaan, dat doet dit niet.

Ik had het over zijn SETS. Wederom begrijpend lezen. Ik heb ontzetten veel van zijn sets bijgewoond en ben lange tijd echt een Club r_AW freak geweest die alle feesten in dat thema af struinde. Hij opende vaak ook gewoon met zijn Goose platen; Hij draaide eigenlijk bijna alles wel als het maar ver was naar zijn idee. En ik denk dat hij dit WEL zou waarderen en zou draaien. Ik zeg niet dat zijn tracks wel of niet hard zijn.

Wat de neuk heeft lengte van je carriere met creativiteit en originaliteit te maken. Geck-O is minder lang bezig als The Prophet maar veel creatiever en experimenteler.
Als je naar sound design kijkt is het wat ik al zei, Dubstep sounds in hardcore verwerken, wat allang gedaan is. Sinister Souls, TOA, Deathmachine, Current Value, Hidden en zelfs door Endymion zelf is dit al gedaan. En je zegt het zelf het BPM lager leggen is geen creativiteit. Dat is wat ze hier doen.

Daarmee doelde ik er op dat dit al vaker door bijvoorbeeld Endymion en TOA is gedaan. Ook in het verleden, dus het is niet iets nieuws en TOA is waarschijnlijk juist het schoolvoorbeeld van pioniers in experimenteren met veel verschillende stijlen. Er wordt nu alleen zo op gezeken omdat het in deze tijd wordt gedaan.

En nogmaals, ik vind deze track ook niet commercieel of er naar toe gericht. Minder dan de rest van Endymion zijn spul. Maar origineel en experimenteel is het zeker niet. En daarbij imo zijn de kicks niet goed afgewerkt. Je kan duidelijk horen wel deel van TOA af komt, wat dik in orde is, en wat van Endymion afkomt, wat nog wel wat werk in frequenties kan gebruiken.

Waarom zou het dan niet origineel en experimenteel zijn? Het is iets heel anders dan wat ze normaal doen. Als ze een standaard crossbreed track op 175 BPM hadden gemaakt was het een stuk minder origineel geweest want dat doen ze bijna altijd. Dat anderen het ook doet betekent niet dat die anderen dat exclusief alleen maar mogen doen, net zo min als dat Endymion per se exclusief hardcore moet maken of TOA per se overal drum n bass invloeden in moet hebben. Het is anders dan wat ze normaal doen en het ís experimentieel want ze zoeken de grenzen van hun kunnen op. Hun 'pech' is dat de plaat op een moment komt waar Endymion zijn krediet bij de following heeft verspeeld door juist die grenzen op te zoeken. Of dat is om carriere te maken of wat dan ook boeit me niet, maar dat doet geen afbreuk aan het feit dat Pretty much fucked gewoon een hele andere plaat dan normaal is van zowel Endymion als TOA.

Beetje jammer alleen dat je de discussie persoonlijk maakt terwijl je niets weet over mij, of wat ik al dan niet weet.

'' Of dat is om carriere te maken of wat dan ook boeit me niet, maar dat doet geen afbreuk aan het feit dat Pretty much fucked gewoon een hele andere plaat dan normaal is van zowel Endymion als TOA''


seneeq,

De track is wel degelijk in de lijn van hun spul van de laaste tijd! Caught in the Fire , Under your Skin, Punk Ass en Pretty much fucked lijken gewoon erg op elkaar, zeker qua kick.
Voor TOA geld dat anders. Hopelijk blijft het bij deze ene keer. Of als ze het toch eens willen doen, doe het dan in de stijl van 'The Strangers' een Track op het album The Dogs are Listening. Die is wel te pruimen.

Fair enough, maar nu scheer je nog steeds alle platen op 150BPM over een kam en dat was precies mijn punt.

Als we het dan toch over begrijpend lezen hebben, zie je dat ik het had over de mainstream 150 bpm tracks van tegenwoordig vanaf The Purest. En die hebben wel allemaal dezelfde elementen. AoF, Endymion, Neophyte, Pandorum, Amnesys en Mad Dog heb ik het dan vooral over.

Je hoeft mij echt niet te gaan uitleggen wat het verschil is, dit is juist het punt wat ik maak. Ik heb meer dan 100 evenementen georganiseerd waaronder voornamelijk industrial en hardcore dus ik weet echt wel waar ik het over heb. Muziek wordt niet gedefinieerd door een BPM en dat doe jij in eerste instantie wel. Ik vergeleek de nummers niet, ik benadrukte het verschil juist (ondanks het vergelijkbare BPM) dus in plaats van dat ik mijn oren na zal laten kijken kun jij beter een cursus lezen nemen en langs de opticien gaan.

Je zegt letterlijk deze zin.
"Daarnaast; 150 BPM hardcore is er al sinds The Purest? Alle Promo files, platen als Poltergeist, darkcore, Armageddon Project enzovoorts zijn allemaal 150 of langzamer. Als die platen nu zouden zijn gereleased waren ze dus commercieel en gemaakt om makkelijk te scoren?"

Lijkt me duidelijk waarom ik dan zeg dat je je genre beter moet kennen als je met zo'n vergelijking komt. Want veel feesten georganiseerd of niet, elke idioot kan het verschil tussen een mainstream track die eigenlijk 170 bpm hoort te zijn en het Industrial Genre wat AP maakt wat ten eerste 10000x minder commercieel is en altijd al rond de 150 bpm is geweest als je even simpel de tracks langs gaat van hem. Terwijl pakweg een, recente endymion, track als Face II Face 170 is en opeens een omslag er was na The Purest omdat die bij de hardstyle aansloeg. Hetzelfde geld voor Promo die altijd met een mix van dat soort tracks kwam, niet pas vanaf een bepaald punt. En hij zegt zelf in zn interview ook nog dat hij er tegen is

En ik weet niet hoor maar ik heb zat releases van 2000 waarvan 3/4 boven de 150 bpm ligt. Rond die tijd was 175 bpm op een release normaal. En ik geloof dat MOH vooral een grote hand had in het blijven bestaan van het genre samen met Rotterdam Records en Megarave en feesten zoals MOH en Sensation Black na 2000. Niet een bepaald tempo tracks.

Ik had het over zijn SETS.

"Peaky Pounder heeft ook "hardere" tracks (relatief begrip, maar ja) maar ook zeker veel softere platen".

Ik zie het ja
En zelfs dan Peaky draait 90% van de keren Industrial Techno, niet dit.

Daarmee doelde ik er op dat dit al vaker door bijvoorbeeld Endymion en TOA is gedaan. Ook in het verleden, dus het is niet iets nieuws en TOA is waarschijnlijk juist het schoolvoorbeeld van pioniers in experimenteren met veel verschillende stijlen. Er wordt nu alleen zo op gezeken omdat het in deze tijd wordt gedaan.

TOA heeft wel eerder zulke tracks gemaakt ja, Endymion niet echt tot sinds een tijdje geleden. Zn oude slome tracks waren vooral Darkcore zoals Power Of Knowledge e.d.

En nogmaals, ik vind deze track ook niet commercieel of er naar toe gericht. Minder dan de rest van Endymion zijn spul. Maar origineel en experimenteel is het zeker niet. En daarbij imo zijn de kicks niet goed afgewerkt. Je kan duidelijk horen wel deel van TOA af komt, wat dik in orde is, en wat van Endymion afkomt, wat nog wel wat werk in frequenties kan gebruiken.

Waarom zou het dan niet origineel en experimenteel zijn? Het is iets heel anders dan wat ze normaal doen.

Je zegt hierboven dat ze het juist wel eerder hebben gedaan.

Als ze een standaard crossbreed track op 175 BPM hadden gemaakt was het een stuk minder origineel geweest want dat doen ze bijna altijd. Dat anderen het ook doet betekent niet dat die anderen dat exclusief alleen maar mogen doen, net zo min als dat Endymion per se exclusief hardcore moet maken of TOA per se overal drum n bass invloeden in moet hebben.

Dan was het even origineel en experimenteel als dit geweest want ze hebben beide al eens gedaan. Vooral van TOA verwacht je wel iets out of the box maar wel binnen hun eigen stijl, kijk bijvoorbeeld naar The Strangers of The Land Runs Red, is ook sloom in dezelfde trend. En dat anderen het doen maakt niet uit, dan mogen hun het best doen, maar dat maakt het dus niet experimenteel en origineel want het is al eens gedaan. Dat is hetzelfde als een appelboomgaard peren gaat planten, het is al vaak zat gedaan en ze doen het op dezelfde manier als de perenboomgaarden maar het is voor hun wel nieuw. Dus dat maakt het alleen experimenteel voor hunzelf niet voor anderen.

Het is anders dan wat ze normaal doen en het ís experimentieel want ze zoeken de grenzen van hun kunnen op. Hun 'pech' is dat de plaat op een moment komt waar Endymion zijn krediet bij de following heeft verspeeld door juist die grenzen op te zoeken. Of dat is om carriere te maken of wat dan ook boeit me niet, maar dat doet geen afbreuk aan het feit dat Pretty much fucked gewoon een hele andere plaat dan normaal is van zowel Endymion als TOA.

Wat ik hierboven al zei, experimenteel voor jezelf is iets anders dan een experimentele track uitbrengen want dat is dit niet. Als je echt experimentele tracks wil horen dan is Meander juist een echte pionier of Void Settler.
En ze kunnen het ook wel verwachten als ze al een tijd steeds commercieler worden en trager gaan produceren en telkens hetzelfde truukje doen. Wat dit ook is alleen dan NOG eens trager.
En zoals ik al zie, het is hetzelfde voor beide (Strangers, Life Runs Red Remix/Recentelijk sloom spul in de stijl van dubstep wat dave al op noemt)

Beetje jammer alleen dat je de discussie persoonlijk maakt terwijl je niets weet over mij, of wat ik al dan niet weet.

Dat zijn jouw woorden.

wow wat een bom is er in deze thread geplant. Net of we iets anders hadden verwacht van een nieuw album van endymion.
Is er dan niemand die benieuwd is naar de OMI remix... ik wel!

Lmijn bezwaar is dat de manier waarop hier geëxperimenteerd wordt niet de weg is die hardcore naar mijn mening moet opgaan, omdat het geen energie bezit en geen hardcore gevoel (voor mij is dat een duistere sfeer of een goede melodie) geeft. Vroeger werd er meer geëxperimenteerd en dat waren dan tracks die vaak wat harder en ontoegankelijker waren dan de rest (Enzyme X bijv.). Hier wordt door TOA de ondergrens opgezocht en dat staat me niet aan. Het klinkt zo slapjes en als muziekstukje vind ik het ook heel slecht en goedkoop. Ik vind het commercieel omdat het lijkt op wat eerder is gemaakt en zo maar in een kroeg of op de radio kan. Zeer slechte track.

Oh ja en vernieuwing binnen hardcore is naar mijn mening niet hetzlefde als je stijl laten domineren door andere genres. Het moet naar mijn mening vanuit hardcore komen. Dat gebeurt hier ook niet, als dit al als hardcore bedoeld is. Denk het niet (?).

Broken Balance wrote:

Ik had het over zijn SETS.

"Peaky Pounder heeft ook "hardere" tracks (relatief begrip, maar ja) maar ook zeker veel softere platen".

Ik zie het ja
En zelfs dan Peaky draait 90% van de keren Industrial Techno, niet dit.

Lekker he, selectief quoten. Ik zei dit: En ja: Peaky Pounder heeft ook "hardere" tracks (relatief begrip, maar ja) maar ook zeker veel softere platen. Heb vaak zat sets van hem gehoord waar hij opende op 95 BPM en dan had Pretty much fucked niet misstaan in die sets.

Bewijst voor mij overigens maar weer je ingelijk want ik heb genoeg Club r_AWs en eigen feesten (Noize) bijgewoond om te weten wat hij draait.

Dan was het even origineel en experimenteel als dit geweest want ze hebben beide al eens gedaan. Vooral van TOA verwacht je wel iets out of the box maar wel binnen hun eigen stijl, kijk bijvoorbeeld naar The Strangers of The Land Runs Red, is ook sloom in dezelfde trend. En dat anderen het doen maakt niet uit, dan mogen hun het best doen, maar dat maakt het dus niet experimenteel en origineel want het is al eens gedaan. Dat is hetzelfde als een appelboomgaard peren gaat planten, het is al vaak zat gedaan en ze doen het op dezelfde manier als de perenboomgaarden maar het is voor hun wel nieuw. Dus dat maakt het alleen experimenteel voor hunzelf niet voor anderen.

Als het voor de artiest experimenteel is en als het voor hun zo voelt zijn ze aan het experimenteren en is het dus experimenteel. De artiest is nog altijd eigen regisseur over zijn muziek, niet de mensen die het commentaar geven. Zoals ik al eerder zei hou ik de discussie op PMF en niet op de andere platen, en deze plaat is significant anders dan een Under Your Skin of Punk Ass. Dat maakt het voor dit album sowieso al de meest experimentele track.

Wat ik hierboven al zei, experimenteel voor jezelf is iets anders dan een experimentele track uitbrengen want dat is dit niet. Als je echt experimentele tracks wil horen dan is Meander juist een echte pionier of Void Settler.
En ze kunnen het ook wel verwachten als ze al een tijd steeds commercieler worden en trager gaan produceren en telkens hetzelfde truukje doen. Wat dit ook is alleen dan NOG eens trager.
En zoals ik al zie, het is hetzelfde voor beide (Strangers, Life Runs Red Remix/Recentelijk sloom spul in de stijl van dubstep wat dave al op noemt)

Ik ben bij de albumpresentatie van None follows the sunrise geweest en De Ophidian as Raziel/Meander EP is nig steeds een van mijn meest favoriete Vinyls die ik heb. Zoals ik al zei, je valt me aan omdat ik zogenaamd die andere artiesten niet zou kennen/omdat ik niet weet wat experimenteel is. Als Endymion ineens een Nederlandstalige schlager uitbrengt is dat experimenteel, maar daarmee is het niet meteen geslaagd. Buiten je kaders treden is altijd experimenteel. Her is geen definitie van een muzieksoort en dat maak jij er wel van. Meander en Raziel zijn inderdaad experimenteel maar de muziek heet IDM. Je kan er moeilijk het label experimenteel als muzieksoort aanhangen want dat is gewoon een relatief en rekbaar begrip. Maar als je gewoonweg niet wil begrijpen wat mijn punt is dan is dat maar zo. Agree to disagree.

Ik quote selectief omdat je die zin gewoon zegt Wou je ontkennen dat daar niet letterlijk staat waar ik op in ging? En je hoeft niet altijd op een feest te zijn om zijn setjes te horen want er bestaat ook nog zoiets als lsdb.

Jij zegt nu dat de artiest het experimentele aspect is maar ik geloof dat we het over de track hadden. En het als een artiest het zegt is het ook zo, is echt een dom argument. Als artiest claimt dat ie raw hardstyle maakt terwijl het gewoon onder mainstream valt, heeft ie dan ook gelijk? Toen outblast die remix voor day-mar uitbracht en claimde dat het hardcore was terwijl het letterlijk een RR track kon wezen. Heeft ie dan ook gelijk? Een artiest is geen god, hij mag zeker bepalen wat hij zelf maakt maar onzinnige dingen claimen blijft hetzelfde.

Het is zeker de meest experimentele track op het album tot nu toe omdat de rest ook zo van het kaasplankje afkomt en omdat TOA er bij zit. Maar alsnog is dit hetzelfde principe als Gladiator en Punk-Ass maar dan op een lager BPM. Je bent hier eigenlijk de enige die zegt dat dit niet zo is

Ik denk eerder dat je mijn punt nu wegdrukt door gewoon te zeggen van nee het is niet zo zonder echt een logisch argument.
Want dat geld ook voor wat je nu zegt, als Endymion schlager zou maken. Andere artiesten hebben dit al eens gemaakt. Dus het is niet experimenteel, maar gewoon een ander genre opzoeken. Dit maakt het dus vernieuwend voor alleen endymion maar niet voor de fans. Want die zeggen dan als ik slager wil luisteren dan ga ik wel geheime zender luisteren en niet naar Endymion, en niet wow wat experimenteel

Als ik normaal hardcore maak maar denk hmm laat ik eens hardstyle maken, ga ik niet een compleet nieuw genre of subgenre van hardstyle maken maar gewoon naar hardstyle. Wat dus niet experimenteel is maar gewoon je repertoire vergroten.
Als ik een mix van hardstyle en hardcore zou maken waarbij er ook invloeden van schlager zijn, kijk dat is nog nooit gedaan (hoop ik), dat is experimenteel en origineel.

Als Endymion nu nog tragere hardcore gaat maken. Breiden ze hun eigen repertoire uit met een stijl die al bestaat. Dat is niet experimenteel maar gewoon je grenzen verbreden. Want we hebben het hier nog steeds over het feit dat jij vind dat dit een experimenteel nummer is. Wat zou betekenen dat het nieuw is, out of the box, genreovertreffend, maar dat is het niet want TOA heeft al vaker dit soort tracks gemaakt, zat andere artiesten hebben zulk soort tracks gemaakt, en Endymion heeft ook al zulke soort tracks gemaakt alleen even 20 bpm hoger. En een bpm verandering is niet echt out of the box, wat je zelf ook al aangaf.

Pre-order: http://www.hardstyle.com/merchandise/en ... n-echo/480