Wist je dat ... Topic

Haha, Denim is de naam van een materiaal en niet van een broek. Dát is alom bekend.

De Rebirth Festival 2014 Official Aftermovie!

Inner Heat

Wat? Die combinatie had ik nooit verwacht Benieuwd

Bron/preview?
EDIT: never mind found it !

Die van Noize Suppressor is beter.

In 4K, nice.

Oké dat is wel heel interessant. Het was dus misschien niet zozeer omdat ze Hardstyle niet leuk meer vonden om te maken.

Showtek had toch ook mot met Q-dance?

In zekere zin wel. Maar als ze hun ding wouden doen, kregen ze vaak een enorme lading kritiek over zich heen. Daardoor verliezen ze de motivatie om het te doen en zoeken hun motivatie en passie ergens anders.

Vrij logisch lijkt me? Snap dan ook niet waar alle nijdigheid en haat vandaan komt.
Als jij door een publiek word uitgejoeld terwijl je staat te draaien ga je ook niet blijven staan en zeggen, tja het is m'n passie.

Het is een combinatie van beiden, van te veel negatieve uitlatingen en geen passie meer hebben. Want kritiek kan, mits goed opgebouwd, geen kwaad voor een artiest. Al dat dreigen, schelden en belachelijk maken dat breekt een artiest denk ik dan als ze merken dat ze in een scène niet welkom zijn.

Ik denk zelf, omdat Headhunterz van mainstream hield, en de stijl die hij maakte, hij de motivatie kwijt raakte. Omdat die hardstyle steeds meer als commercieel werd bestempeld en het geld opzoeken met de opkomst van raw hardstyle.
En hem dus steeds meer de grond instampte, terwijl hij met dezelfde soort cheesy mainstream groot is geworden.

Hetzelfde verhaal zie je terug bij The Prophet. De sounds van early hardcore raakte in vergetelheid rond 2000+, dat was zijn passie, en hij werd daardoor als artiest steeds slechter en minder geprofileerd als kenmerkend. Daardoor is hij overgestapt naar hardstyle met The Prophet en is scantraxx begonnen.

Echte creativiteit ontstaat als je je kunt los maken van welk doel dan ook. Ieder doel brengt restricties met zich mee. En persoonlijk denk ik ook niet dat geld een dusdanig grote rol speelt, het is vooral het alsmaar groter of zoals het zelf noemen succesvoller willen worden. Is dat waar muziek om draait?

Showtek heeft ooit een boeking van q-dance laten schieten om op een groot engels festival te draaien. Deze boeking in engeland is door platinum agency ,waar de heren destijds zaten, nooit aan de heren voorgelegd omdat deze tegelijk was met defqon. Showtek heeft toen besloten om in engelang te draaien.Dat is volgens mij het begin geweest waarna showtek niet meer werd geboekt op q-dance feesten. q-dance is een organisatie die heel veel touwtjes in handen heeft binnen de hardstyle scene.

Dat is bullshit, je kan niet voor iemand bestempelen waar de persoon creativiteit en inspiratie vandaan haalt en wat dat voor hem betekend, want dit is voor iedereen anders. De een haalt het uit rust en natuur, de ander uit drukte.

Ben ook geen fan van Headhunterz zijn laatste spul maar als je z'n algemene stijl bij hand neemt zie dat hij 90% mainstream hardstyle maakte met wat vrolijkere deuntjes en een beetje cheesy geheel., tot UKOTW is dat niet veranderd.
En wat dat interview zegt sluit daar bij aan, hij was de meest populaire in de hardstyle scène met de stijl die hij hanteerde maar hij heeft er voor gekozen om dat te laten vallen en zich niet meer te laten leiden door genre hokjes en zelf spul te maken wat weer een andere weg in slaat.
Dat hij met bekendere artiesten werkt, wil niet zeggen dat hij met nummers aan komt zetten die datzelfde publiek aanspreekt.

Dan gooi je juist al je ruiten in als het om het geld gaat. En daarbij je moet wel iets verdienen er aan natuurlijk. Je wil je passie zo goed en vaak mogelijk kunnen beoefenen.

Inspiratie is iets anders dan creativiteit. Iedere vorm van een regel is een beperking van creativiteit. Dus of je jezelf nu als doel zet om iets anders dan hardstyle te maken, om de beste hardstyle artiest in de DJ Mag te worden of zo lang mogelijk aan de top wilt blijven, met ieder doel creëer je bepaalde regels voor jezelf, dus beperk je je creativiteit.

Overigens begrijp ik dat artiesten er iets aan willen verdienen, maar ik ben het niet eens met moeten. Misschien hechten sommige artiesten wel juist veel waarde aan het niet afhankelijk zijn van hun passie, omdat ze daardoor de volledige vrijheid hebben in creatieve keuzes.

Dat hoeft niet hoor. Je kan prima als doel hebben succesvol te worden zonder dat dit je creativiteit beperkt.

Wat als er dan een periode lang alleen maar ontoegankelijke nummers uit de volledige creativiteit voortkomen. Hoe kun je dan nog succesvol (als in de meest gehanteerde definitie van die term) worden? Dan heb je of een doel wat je niet nastreeft of je zult geforceerd wat meer de toegankelijke kant op moeten zoeken en dus dit soort creatieve uitspattingen moeten beperken.

Je kan ook niet 24/7 creatief wezen. Het houd ooit ergens op.
En wat jij nu noemt Lyst, is soort van de situatie van HHZ.
Hij kan zijn creativiteit niet meer kwijt in het genre deels omdat hij een kant op wil wat niet word geaccepteerd door de scène waarin hij zijn creativiteit kwijt kon/wou. Daarom stapt hij nu uit dat hokje zodat hij zijn creativiteit kwijt kan.

Er zijn in een creatief proces duizenden kanten die je op kan, dus als je op een punt komt in een track waarbij je twee kanten op kan; de toegankelijke kant en ontoegankelijke kant en je vind ze beide vet. Dan kies je natuurlijk voor de toegankelijke kant.

Ik denk Lyst dat je in een soort tunnelvisie zit wat betreft creativiteit en die tunnelvisie is je eigen visie. Die probeer je to projecteren op andere omdat je er in gelooft. Maar het mooie aan een creatief proces is, is dat er geen goed of fout in zit. Als je creativiteit gedreven wordt door geld ben je alsnog creatief, of het juist is wat je dan doet is aan de bewonderaar om dat te bepalen. Think about it.

Lyst is onze Utopia Rienk.

Jij ziet een toegankelijk nummer alleen als iets wat iemand geforceerd doet. Iemand kan zijn creativiteit ook volledig de gang laten gaan en dan een toegankelijk nummer hebben. Toegankelijk betekent echt niet beperkingen en ontoegankelijk de vrije loop.

Volgens mij missen jullie zijn punt. Geeft hij hier niet aan dat als een producer een periode heeft waarin alleen maar ontoegankelijke platen uit komen, dat hij dan in een gat gaat vallen qua populariteit en dat dit niet meer commercieel aantrekkelijk wordt? Als hij ook maar een beetje vanuit de visie gaat produceren dat hij nog wel bestaansrecht heeft in de scene dan produceert hij eigenlijk al ter kwader trouw. (Sartre, anyone? ).

Volgens mij is dat het punt wat hij wil maken. Iedere invloed die niet puur vanuit hemzelf komt in het produceerproces is een ongewilde invloed met beperkingen als gevolg.

Verder vind ik dit een utopie, maar het is een mooi streven

@PN, bepaalt lyst dan nu ook niet dat die vorm van creativiteit niet de juiste is? En laten we wel wezen, lyst claimt toch helemaal niet dat nummers per definitie beter zijn als ze puur vanuit zichzelf komen, maar wel qua dicht bij jezelf als producer blijven wat volgens hem altijd het streven moet zijn.

Anyway, ik laat me graag verbeteren door lyst zelf als ik het verkeerd heb geïnterpreteerd. Ik zag al dat ie ermee bezig was.
___
Edit 185, lol dat was dus schijnbaar ook het geval.

Ik heb het niet over goed of fout, ik heb het over beperken van creativiteit. Ik geloof niet dat je meer creativiteit krijgt als je een doel stelt; het tegenovergestelde juist. Als je als artiest de vrijheid krijgt om wat dan ook te doen wat je maar wilt kun je alle zoals jij zegt duizenden (zijn er natuurlijk nog veel meer) kanten op. Is je doel om een tekening te maken, dan ga je natuurlijk geen muziek maken. Dus vallen er heel wat creatieve richtingen af => beperking van je creativiteit. En natuurlijk ben je nog steeds creatief bezig als je als doel hebt om een tekening te maken. Het kan overigens wel zo zijn dat je beter met je creativiteit over weg kunt als er bepaalde regels/grenzen worden gesteld, bijvoorbeeld omdat je moeite hebt met keuzes maken.

Overigens ga je er in je voorbeeld van uit dat je allebei even vet vind, wat als je het toegankelijkere minder mooi vindt? Persoonlijk ben ik nogal idealistisch ingesteld en ik weet ook wel dat door 99.99% van de artiesten voortdurend dit soort afwegingen maken tussen het volgen van doelen en puur je creativiteit het werk laten doen. Ik heb echter in het bijzonder respect voor de mensen die zich (zoveel mogelijk) van deze doelen kunnen losmaken. Daar ligt voor mij de definitie van succes in muziek en niet in hoeveel likes je hebt op Facebook of voor hoeveel mensen je op mag treden. Maar dat is zoals je zegt aan de bewonderaar om dat ieder voor zich te bepalen.