Stukje over Hardstyle en Amerika in de spits van 25-07-2012
Amerika stammpt er ook op los
De Amerikaanse dancesce- ne heeft hardstyle, een typisch Nederlandse stroming, ontdekt. FOTO: ANP
DOOR ARMANDA VAN DER VOORT
Stampen, een variant op het hakkûh, is geen typisch Hollandse aangelegenheid meer. Ruim een decennium na de geboorte van hardstyle zijn Amerikaanse dancefans wakker geworden en hebben ze de stroming ontdekt.
V orige maand mocht Q-dance, de Nederlandse danceorganisatie van hardstylefestivals, voor het eerst in de geschiedenis voet aan de Amerikaanse dance-grond zetten. Het publiek reageerde enthousiast op de komst van de organisatie naar Las Vegas. „Ja, en we moeten toegeven: ze weten wel hoe ze moeten springen”, vertelt Ryan Narain van Q-dance. „Het ging helemaal los tijdens het grootschalige Electric Daisy Carnaval waar wij een eigen podium mochten hosten.”
De verklaring is volgens Narain simpel. „De Amerikaanse dancecultuur is dankzij de komst van Nederlandse dj’s volop in ontwikkeling. Steeds meer festivals als Electric Daisy Carnaval (EDC) boeken onze dj’s die het geluid uit Nederland overbrengen aan het publiek. Op muzikaal gebied is er behoefte aan verbreding op dancefestivals. Wat je ziet is dat festivalorganisatoren zich richten op de stevigere stijlen.”
Ook dj Hardwell signaleert dat Amerikaanse danceliefhebbers klaar zijn voor de hardere stijlen van dancemuziek. Zelf draait de dj geen hardstyle, maar hij werkt wel samen met producers van deze stroming. Tijdens zijn optredens in de Verenigde Staten gooit hij af en toe ook een beukplaat erin. „Dan gaat het dak eraf. Alles wat uit Nederland komt, wordt op dit moment omarmd. Eerst house, nu ook hardstyle. Ik zie bijvoorbeeld dat Nederlandse festivals worden gekopieerd, ook de podia waar hardere stijlen worden gedraaid.”
Er is nog een reden die ervoor zorgt dat Amerikanen warm lopen voor het stevigere stampwerk. Bekende dj’s als Tiësto en Hardwell domineren de hitlijsten met tracks die ze in samenwerking met producers van hardstyle hebben gemaakt. Een voorbeeld is de hit Hell Yeah, die Tiësto met Showtek, twee pioniers uit de hardstylescene, heeft gemaakt. „Twee stijlen zijn met elkaar vermengd. Het klinkt echt fantastisch. Omdat de grens tussen beide stijlen vervaagt, wordt hardstyle toegankelijker voor een groot publiek”, legt Hardwell uit, die ook met de broers in de studio gezeten.
Deze samengestelde producties sluiten goed aan bij de Amerikaanse muziekscene. „Het hokjesdenken kennen ze hier helemaal niet”, vertelt Sjoerd Janssen, die samen met zijn broer Wouter als Showtek zes weken door Amerika tourt. „In de Nederlandse dancecultuur is het normaal om alles in een hokje te plaatsen, dubstep, techno, hardstyle of house. Maar deze vertakkingen kent het Amerikaanse dancepubliek niet. Hier heet het gewoon elektronische muziek. Je hebt hier geen technopodium of een trancearea op een festival. Alles staat door elkaar geprogrammeerd.”
Precies om die reden heeft Showtek het predicaat hardstyle van zich afgeworpen en hun sound breder gemaakt. Nu staan ze waar ze willen staan, tussen Skrillex en Tiësto op een podium. „Als we anderhalf uur hardstyle zouden draaien, loopt de zaal leeg. Wij zijn wel wat gewend, maar hier vinden ze het al snel te hard.” Hij twijfelt er dus sterk aan of de hardere dancestroming zoals wij het in Nederland kennen, hier een vaste plek krijgt: „Dat is nog maar de vraag.” Narain is een stuk positiever: „Volgend jaar staan we gewoon weer met een eigen Q-dance podium op EDC.”
http://krant.spitsnieuws.nl/spits/_main ... 07/25/008/
