Pedaalemre schreef:
LV1 schreef:
JeroenB93 schreef:
Eens, heb soms echt het gevoel dat ik een van de enigen ben die de euphoric van tegenwoordig vetter vind dan raw.
Verder is dit weer een heerlijk zomers wegdroomplaatje, zoals we van Adrenalize gewend zijn.
Denk dat als je steeds meer richting de raw gaat je gewend raakt aan die drive, en euphoric dan als saai aanvoelt. Ik ben echt altijd groot fan geweest van het melodieuze spul, en in 2015 toen de raw steeds meer in de picture kwam en langzamerhand meer mainstream werd dan euphoric zelf bleef ik raw nog steeds mijden terwijl velen 'overstapten'. Toen rawphoric kwam ben ik sinds pak hem beet eind 2017 uiteindelijk eens een kijkje om de hoek gaan nemen, begon raw vet te vinden en toen moest het steeds harder om diezelfde 'kick' te krijgen. Ik zat laatst ook in het livesets gedeelte waar ik dan bv. die Jay Reeve Intents warmup set opzet en dan vind ik de sound nog steeds heerlijk maar de dag erna was ik raw aan het luisteren, zette vervolgens een random euphoric setje op en viel echt in slaap. Beetje hetzelfde effect als een uurtje 155 luisteren en dan terug naar 150, die 150 voelt dan gewoon letterlijk als 130 aan voor mij. Moraal, gewenning, als je eenmaal harder gaat heb je steeds meer nodig om dezelfde rush er uit te halen. Althans voor mij dan.
Wou hier de vorige keer al op inhaken, maar tijdgebrek...
Vroeger kon ik ook enkel euphoric hardstyle waarderen, tegenwoordig is dat wel anders. Alleen heeft het bij mij andere redenen dan bij jou

. Over het algemeen vind ik raw nu zelfs interresanter dan euphoric, maar daar ligt voor mij ook min of meer het probleem met euforische hardstyle dezer dagen. Raw is sinds dat ik serieus naar hardstyle ben gaan luisteren (2012/2013) zo ontzettend veranderd en gegroeid. Er zit zo veel beweging in die scene, echt niet normaal. De sound is compleet veranderd, het aanbod aan artiesten is enorm, evenals de verschillende stijlen/sounds binnen de raw. Plus dat er ook erg veel nieuwe aanwas is qua talenten.
Als ik dat afzet tegen de ontwikkeling van eupforic de afgelopen 7 a 8 jaar (en eigenlijk in het bijzonder afgelopen paar jaren), dan blijft dat gewoon heel erg achter imo. Tuurlijk zijn de tracks qua sounds nu anders en met hun tijd mee gegaan, maar het verschil tussen raw platen van toen en nu is veel groter. Dat maakt voor mij die kant van hardstyle interessanter om te volgen dan de huidige eupforic scene.
Ook vind ik dat TE veel platen tegenwoodig op elkaar lijken, waar Scantraxx de laatste tijd een goed voorbeeld van is. Iets wat de afgelopen periode wel vaker in Scantraxx topics word aangehaald.
Ook op gebied van talenten (met een eigen sound) komt er amper iets door, wat voor mij ook weer een rede is om meer naar de hedendaagse raw te luisteren, waar dat imo wel het geval is. Buiten Devin Wild, Demi Kanon en min of meer Adrenalize om is er volgens mij niemand echt doorgebroken de afgelopen paar jaren op euphoric hardstyle gebied. Sinds de stroomversnelling waar de raw in is gekomen zeg maar. Namen als Audiotricz, BM en Sound Rush zaten daar voor mijn gevoel nog voor. Als ik nu een line-up samen zou moeten stellen met enkel euphorische namen, zou die er op 2 of 3 namen na vrijwel exact hetzelfde uitzien als wanneer ik dat had moeten doen in pak hem weg 2014.
TL;DR
Voor mij kan euphoric de ontwikkeling van raw gewoon niet bijbenen, waardoor mijn intresse steeds meer richting de raw opschuift.