Dat valt ook enorm mee. De meeste "melodieuze" platen zijn in die gerecyclede stijl van This Is Hardcore, Traxtorm/Dogfight en Neophyte Records doen dit grotendeels nog steeds. Dat noem ik ook niet echt melodieus, dat zijn gewoon simpele riedeltjes die je ook wel in raw ziet soms, bij Warface of Delete bijvoorbeeld.
Eigenlijk zijn alleen Nosferatu, Tha Playah, Ophidian, Miss K8 en Angerfist er echt mee bezig en die releasen ook niet 100% melodieuze platen zoals Lived Again, Love Is Digital, Bogota, Die Hard, Crusader e.d.
In dat op zicht lijken er misschien weinig uit te komen, maar echte melodieuze platen zoals dat en het gros van de namen vroeger altijd maakte, heb je nog steeds amper tot niet.
Het is nog steeds 70% uptempo, 25% TiH kopieën en 5% melodieuze platen.