InfinI wrote:Hele fijne melodie. Toch krijg ik een beetje hetzelfde gevoel als bij Valkyries hier.. Daar noemde ik ook al de kicks het probleem die voor mij net de druppel zijn die er voor zorgt dat ik er niet vaker dan enkele keren naar zal luisteren.
Deze plaat heeft het nog erger, waarbij de punch eigenlijk onderdeel lijkt te zijn van de mainstream rauwe kick die we tegenwoordig in elke "omgwatzijnwetochstoerenextrahard" platen horen *kuch* warface/regain *kuch*. Waarna er vervolgens wel een non-distorted basstail achteraan wordt geplakt zodat 't in ieder geval nog klinkt als je 'm laat mee pitchen met de melodie (zoals het natuurlijk ook hoort). Het eindproduct wordt dan nog prima rechtgetrokken door -net zoals in Valkyries- de fijne synth en melodie, dus dat scheelt, maar ik vind 't toch weer net effe teveel tegenvallen hierdoor.
Sidenote: Bij valkyries doelde ik meer op het los staan van de punch op de tail, niet zo zeer het type punch dat gebruikt wordt (hier is sprake van beide). Principe blijft hetzelfde: Geniale rest van de plaat, maar schiet door de kicks net tekort om repeat-knop waardig te zijn.
Off: dit heb ik ook exact zo bij deze track!InfinI wrote:Een van mijn persoonlijke favorieten is Nothingness van Da Tweekaz. Duister, vocalen die dit versterken, normale 'zachte' punchkicks (raar he), samenhang van begin tot eind en 2 climaxen waarbij de tweede een bak drive geeft waar je u tegen zegt. Dat is pas energie. Om maar even wat te noemen..
Ik snap je punt helemaal. Alleen ''zoeken'' naar een kick, zo werkt het natuurlijk ook niet. Bass Chaserz heeft een signature sound met deze kicks en leads, De punch had misschien iets minder lomp kunnen wezen zodat het minder geforceerd overkomt. Maar dan mis je denk ik wel gelijk het rauwe randje, wat hem wel vet maakt voor in Bass Chaserz hun set. En die van D-attack.InfinI wrote:Ik vind niet dat enkel de kick bepaalt hoeveel energie een plaat heeft. De samenhang van een plaat doet dat imo echter wel. Het type kick moet aansluiten bij het type lead en melodie die gebruikt wordt en de sfeer die je creëert en wil laten overkomen op de luisteraar. Je gaat niet snel gated kicks in een melodieuze plaat gooien omdat dat simpelweg vaak gewoon niet klinkt; er is geen samenhang. Toch zie je dat tegenwoordig veel te vaak. Het mom is al een paar jaar 'harder is beter' waardoor je van die afgezaagde platen krijgt die vaak qua lead überhaupt al de mist in gaan, en dan met zo'n belachelijk oversture kick op de voorgrond die werkelijk niks toevoegt. Deze plaat is een milde vorm hiervan. De melodie en synth zijn prima en de kick kan zeker nog een stuk erger, maar je merkt gewoon dat er niet consequent is omgegaan met het zoeken van een kick die de rest van de plaat compleet maakt. Althans, dat vind ik dan.
Nogmaals: Alleen de kick bepaalt bij lange na niet hoeveel energie een plaat heeft. Veel hardstyle van pre-2012 heeft dit al genoeg bewezen. Een van mijn persoonlijke favorieten is Nothingness van Da Tweekaz (ja, Da Tweekaz ja. Voor de mensen die onder een steen leven, dat zijn meer dan alleen 2 gestoorde Noorse gasten die alleen maar carnavardstyle maken). Duister, vocalen die dit versterken, normale 'zachte' punchkicks (raar he), samenhang van begin tot eind en 2 climaxen waarbij de tweede een bak drive geeft waar je u tegen zegt. Dat is pas energie. Om maar even wat te noemen.
Anyways... Ga nog verder terug in de tijd, nog voor de hardkick en the rise of headhunterz, en zelfs daar zie je dat je met enkel wat bass en krakende vinyls meer energie haalt dan het gros tegenwoordig.
Off: Ik zet gelijk Nothingness, Voodoo, The Groove en Examination of Time op. Even die gouden plaatjes van deze mannen luisteren.DonnyD wrote:Off: dit heb ik ook exact zo bij deze track!InfinI wrote:Een van mijn persoonlijke favorieten is Nothingness van Da Tweekaz. Duister, vocalen die dit versterken, normale 'zachte' punchkicks (raar he), samenhang van begin tot eind en 2 climaxen waarbij de tweede een bak drive geeft waar je u tegen zegt. Dat is pas energie. Om maar even wat te noemen..
